ساز بادي سازي است که داراي تشديدکننده‌اي (معمولاً لوله يا مجراي توخالي) است که در آن ستوني از هوا يا در اثر دميدن نوازنده در دهني (مانند ني) و يا توسط دستان او (مانند آكاردئون) به ارتعاش در مي‌آيد. تغيير در ارتفاع يا اجراي نت‌ها با باز و بسته کردن کليدها (براي بلند وکوتاه کردن طول لوله تشديد کننده) يا سوراخ‌هاي روي ساز يا تغيير حالت لب و دهان نوازنده انجام مي‌شود.

سازهاي بادي را به دو دسته بزرگ بخش مي‌کنند: سازهاي بادي برنجي و سازهاي بادي چوبي. اما اين نام‌ها را نبايد به معني آن گرفت که لزوماً اين سازها از چوب يا برنج ساخته شده‌اند. مثلاً ساکسوفون از نظر ساختمان و نحوه توليد صدا بسيار به کلارينت نزديک است و مانند کلارينت جزو سازهاي بادي چوبي به‌شمار مي‌رود هرچند که بدنه آن از برنج يا فلز ديگري ساخته مي‌شود. يا فلوت ريکوردر که در گذشته بسيار رايج بود و از چوب ساخته مي‌شد و امروز براي آموزش موسيقي به کودکان رواج دارد و از پلاستيک ساخته مي‌شود ولي جزو سازهاي بادي چوبي است. در واقع فرق اين دو دسته نه در جنسي است که از آن ساخته شده‌اند بلکه به نحوه توليد صدا در دهني آن‌ها مربوط مي‌شود. در سازهاي معروف به برنجي صدا از لرزيدن لب‌هاي نوازنده درون کاسه دهني حاصل مي‌شود و در سازهاي معروف به چوبي صدا از لرزش قميش* يا لرزش لايه‌هاي هوا در گذر از روي تيغه يا لبه دهني به‌وجود مي‌آيد.

*قميش قطعه‌اي از ساقه گياه قميش يا گياهان شبيه به آن است که در بعضي از سازهاي بادي مانند سرنا، ابوا، کلارينت و ساکسوفون بکار مي‌رود و آلت اصلي توليد صدا در اين‌گونه سازها است. در سرنا قميش از دو تيغه متکي به هم تشکيل شده و انتهاي آن دو در حلقه‌اي مسطح محصور شده است.