آکاردئون (به همراه و موسيقي)

آکاردئون يکي از چندين اختراع اروپايي ها در اوايل قرن نوزدهم است. در حقيقت سازي با نام آکاردئون (accordion) اولين بار در سال 1829 توسط شخصي به نام Cyrill Demian در وين ارائه شد، جالب است بدانيم اين ساز در ابتدا "eoline" ناميده مي شد و بعدها در دست نويس هاي افراد به زبان هاي مختلف "accordion" جايگزين آن شد...

آکاردئون(accordion) يکي از سازهاي بادي کليد دار است که مکانيزمي شبيه به سازدهني دارد ولي با اين تفاوت که نيازي به استفاده از دهان براي دميدن در آن نيست و با وجود بهره گيري از امکاناتي که در پائين خواهيد خواند، اين ساز توانايي اجراي چندين صدا بصورت همزمان را دارا مي باشد و از اين جهت توانايي هاي بيشتري نسبت به ساز دهني دارد؛ البته ساز دهني بخاطر ارتباط مستقيم با دم و بازدم انسان، انعطاف خاصي در اجراي ملودي ها دارد و اين عامل باعث شده که هنوز به حيات خود ادامه دهد. آکاردئون شباهت زيادي نيز به ارگ هاي بادي کليسا دارد ولي بخاطر داشتن کانال هاي صوتي اي که عينا در ساز دهني وجود دارد صداي آن مانند سازدهني است.

آکاردئون
آکاردئون نوعي ساز بادي قابل حمل است که با کشش و فشردن ابزاري به نام bellows نواخته مي شود. يک bellows – قسمت ارتجاعي ميانه ساز - توليد کننده جريان باد عبوري از زبانه ها (reeds) در اين آلت موسيقي است ، در اين ميان يک کي بورد با تعيين اين که کدام reed جريان باد را دريافت کند، کنترل و مديريت reed ها را بر عهده دارد. بدين روش است که صداهاي مختلف در اين دسته از سازها ساز توليد مي شود.

بررسي فيزيکي
بدنه آکاردئون هاي مدرن از دو بخش مستطيل شکل تشکيل شده که توسط bellow ( بخش ارتجاعي ) به هم متصل شده اند. بر روي هر قسمت، يک کي بورد شامل دکمه ها و کليدهاي پيانويي شکل قرار گرفته است. با اعمال فشار، دکمه ها درجهت جنبش bellowها به حرکت در مي آيند. اکثر آکاردئون هاي جديد امروزي – البته نه همه آنها – مجهز به دکمه هايي هستند که قادر به اجراي کليه آکورد ها مي باشند.

تاريخچه
آکاردئون يکي از چندين اختراع اروپايي ها در اوايل قرن نوزدهم است. در حقيقت سازي با نام آکاردئون (accordion) اولين بار در سال 1829 توسط شخصي به نام Cyrill Demian در وين ارائه شد، جالب است بدانيم اين ساز در ابتدا "eoline" ناميده مي شد و بعدها در دست نويس هاي افراد به زبان هاي مختلف "accordion" جايگزين آن شد.

ساز Demian شباهت اندکي به آکاردئون هاي امروزي داشت: تنها يک کي بورد در سمت چپ آن قرار داشت و سمت راست به هدايت و کنترل bellow ها اختصاص داشت. خصوصيت برجسته اين ساز اين بود که با يک کليد مي توانست يک آکورد کامل را اجرا کند، به علاوه عمل فشردن و بيرون کشيدن bellow ها آکورد ديگري را توليد مي کرد و بدين ترتيب امکان نواختن دو آکورد مختلف با يک کليد، فراهم مي شد.

در آن زمان مدت ها بود که در وين از "ساز دهني " استفاده مي شد که عملکردي مشابه با آکاردئون داشت. آکاردئون با دست چپ نواخته مي شد و به عنوان يک ساز به اندازه کافي کوچک و سبک بود که مسافران آن را همراه خود به مکان هاي مختلف حمل کرده و در مواقع لازم به منظور همراهي با آواز مورد استفاده قرار دهند.

در سال 1829 شخصي با نام Sir Charles Wheatstone سازي با نام " concertina" را ارائه کرد، که نوعي آکاردئون کوچک بود، متعاقبا در سال 1831 نيز Sir Charles Wheatstone سازي با نام " flutina" را عرضه کرد. در آن دوران شهر هاي لندن و وين روابط موسيقيايي نزديکي با يکديگر داشتند و اغلب نوازندگان با فاصله زماني کوتاهي در اين دو شهر به اجراهاي يکسان مي پرداختند.

flutina و concertina ساختار داخلي تقريبا مشابهي را دارا بودند، اما در flutina کليدها با دست راست کنترل مي شدند در حاليکه در concertina اين عمل با دست چپ انجام مي گرفت. آنچه که امروز آکاردئون ناميده مي شود، در حقيقت نتيجه ترکيب اين دو ساز است.

با گذشت زمان ابداعات بسياري بر روي اين ساز به اجرا در آمد، از آن جمله مي توان به توسعه سيستم کي بورد و مکانيسم سوئيچ کردن بر اصوات مختلف در هنگام اجرا اشاره کرد.

آکاردئون امروزه در جنوب برزيل - در Rio Grande do Sul - بيش از ديگر نواحي توسط گروههاي نوازندگان محلي مورد استفاده قرار مي گيرد. از نوازندگان اصلي اين خطه مي توان به افرادي چون : Luciano Maia, Arthur De Faria, Leonel Gomez, Edilberto Bérgamo و Renato Borgetti اشاره کرد.

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

در اينجا به آهنگ هاي زيبايي از صداي اين ساز گوش دهيد

Mary Hopkin - Those Were The Days